Ik werd geboren in het oude Ziekenzorg op 25 mei 1943. Ik heb de rekening voor de bevalling in Ziekenzorg bewaard, met het bewijs dat mijn vader de rekening heeft betaald.
Mijn kinderlegitimatiebewijs van het Nederlandsche Roode Kruis is er ook nog, met stempel van de gemeente Enschede, voorzien van koordje en hoesje, dat mij volgens mijn ouders in Ziekenzorg werd verstrekt.
Het Rode Kruis kaartje was bedoeld om na een bombardement een zuigeling aan de hand van het kaartje te identificeren, zodat verwisselingen moeilijk werden gemaakt.
Een echt “verhaal” heb ik bij het lange verblijf van mijn moeder in “Ziekenzorg”.
Dokter Anton Geselschap was huisvriend én onze huisarts. Tijdens de weeën in “Ziekenzorg” vroeg hij mijn moeder of ze niet hárder kon persen. Dat had hij niet moeten doen! Mijn moeder was namelijk nogal fanatiek. Ik werd als gevolg van het fanatieke persen door mijn moeder geboren met een kop als een komkommer, en vanuit de moederschoot tegen het voeteneinde van het ziekenhuisbed gelanceerd. (Volgens mij heb ik daar toen een posttraumatisch stress syndroom aan overgehouden waarvan ik nu nog steeds de nadelige consequenties ondervind J). De vagina van mijn moeder was als gevolg van haar extreme persen ernstig ingescheurd, zodat die moest worden gehecht. Dat verklaart de lange opnametijd.
Hieronder de verklaring van de administrateur J.H. Voogd van de vereniging “Ziekenzorg”, dat mijn moeder na van mij te zijn bevallen, van 24 mei tot en met 10 juni 1943 daadwerkelijk in Ziekenzorg is verpleegd.






#1 door Henny de Wit op mei 6, 2012 - 11:43 pm
Quote
Ik was 4 jaar toen mijn amandelen en die van mijn tweelingbroer geknipt moesten worden. (We zijn geboren in 1935).
Wij gingen achterop de fiets met mijn ouders naar het ziekenhuis in de Veenstraat.
Ik werd op een ligstoel gelegd en mijn armen en benen werden met allemaal riempjes aan de stoel vastgebonden, zodat je je niet kon bewegen.
Zonder verdoving werden de amandelen door dokter Hacquebord “geknipt”.
Er kwam bloed uit de mond, wat je in een bakje moest laten vallen.
Als je huilde, mocht je niet terug naar je vader en moeder.
We gingen achterop de fiets weer mee naar huis.
(Is het bovenstaande, dat wat u bedoelt, zo niet, dan vernietigt u dit berichtje maar.)